Uzasadnienie konieczności ochrony

   Spotykane jeszcze sporadycznie w chowie masowym w rejonie nadburzańskim sztuki bydła białogrzbietego są ostatnimi przedstawicielami drugiej, obok bydła polskiego czerwonego, rasy krajowej tego gatunku.
   Według informacji uzyskanej od rolników, którzy jeszcze utrzymują bydło białogrzbiete, odznacza się ono właściwościami cechującymi populacje autochtoniczne, takimi jak: duża odporność i zdrowotność, długowieczność, bardzo dobra płodność, lekkie porody, duża żywotność cieląt i łatwość ich odchowu. Istotne znaczenie ma też doskonałe przystosowanie tego bydła do trudnych warunków środowiska, niewybredność w doborze pasz, zdolność do ograniczania wydajności umożliwiająca przetrwanie sezonowych niedoborów paszowych, jak też dość szybkie regenerowanie utraconej kondycji. Cechy te powodują, że bydło tej rasy jest dobrze przystosowane do trudnych warunków bytowania i produkcji (np. na Polesiu). Nie było badań, które charakteryzowałyby dokładnie wydajność bydła nadwiślańskiego, nie mniej w opinii prof. J. Pająka (1968) krowy te odznaczają się stosunkowo korzystnym stosunkiem białka do tłuszczu w mleku
   W strukturze rolnej drobnych gospodarstw położonych w obszarach, gdzie naturalne warunki nie sprzyjają intensywnemu sposobowi produkcji rolnej np. na obszarach chronionych (Poleski, Biebrzański i Narwiański Park Narodowy itp.) białogrzbiety mogą być konkurencją wobec ras wysoko produkcyjnych. W tych bowiem warunkach rasy intensywne nie mogą wykazać swych dużych walorów użytkowych, a tym samym nie zapewniają lepszej opłacalności produkcji.
Wartościowe cechy białogrzbietów są związane z założeniami genetycznymi ich protoplastów i stanowią między innymi o dużej wartości tego bydła dla zachowania bioróżnorodności gatunku. Konieczność restytucji, a następnie ochrony zasobów genetycznych tej rodzimej rasy wynika również z jej wartości dla narodowej kultury rolniczej. Stanowi ona cenny materiał dla rolnictwa ekologicznego, nie tylko w znaczeniu biologicznym, ale także krajobrazowym i etnograficznym.
Populacja białogrzbietów zlokalizowana w rejonie nadbużańskim i na Podlasiu do 2004 r. liczyła około 100 sztuk. Stworzyło to możliwość rozpoczęcia prac nad restytucją tej rasy i uratowaniem jej od całkowitego wyginięcia. W przyszłości możliwe będzie rozwinięcie regionalnej współpracy z krajami, w których bydło w tym typie nadal występuje (Litwa, zachodnia Białoruś i Ukraina).

 



Aktualności | Historia rasy | Program rasy | Dokumenty | Kontakt
Copyright © 2012-2018 bialogrzbiety.up.lublin.pl (NL)